Menu

Zasady montażu rur

Większość zagadnień związanych z układaniem rur bezciśnieniowych HOBAS® odnosi się również do rurociągów ciśnieniowych.
Konstrukcja wykopu
  Wykop należy wykonać zgodnie z zawartymi w projekcie parametrami trasy:
szerokością i głębokością. Rurociągi ciśnieniowe generalnie nie wymagają głębokich wykopów,
ponieważ z reguły ich spadki mogą przebiegać zgodnie z naturalnym ukształtowaniem terenu.
Jest jednak wskazane, by zachowane zostały stałe spadki między wylotami do odwodnienia
i oczyszczania a zaworami odpowietrzającymi.

 

Rodzaje gruntu
Zarówno grunt rodzimy, jak i materiał podłoża, muszą wykazywać wystarczającą nośność. W tab.1

 

Tabela1

 

 podano rodzaje gruntu klasyfikowane zgodnie z niemieckimi wytycznymi ATV A 139. W strefie rury nie wolno stosować gruntu przemarzniętego, zbrylonego; w żadnym przypadku nie wolno używać takiego gruntu do zasypywania wykopu. W przypadku gruntów zagrożonych osiadaniem bądź nienośnych konieczne może być zastosowanie rozwiązań zabezpieczających rurociąg przed osiadaniem. Niebezpieczeństwo osiadania występuje szczególnie w gruntach organicznych, np. torfach. W takich warunkach zaleca się wymianę gruntu lub zastosowanie specjalnych tkanin stabilizujących, warstwy tłucznia, rusztów z łat, albo posadowienie rurociągu na palach. Posadowienie rurociągu (grunt, konstrukcja wykopu, sposób wykonywania, zagęszczenie) powinno zostać przewidziane w projekcie.

 

Tabela2. Minimalna szerokość wykopu w zalezności od głębokości.

 

Tabela 3 Minimalna szerokość wykopu w zależności od średnicy rury DA.

 

Wykop należy wykonać zgodnie z zawartymi w projekcie parametrami trasy: szerokością i głębokością. Szerokość wykopu na poziomie wierzchołka rury nie musi być większa niż to konieczne dla uzyskania przestrzeni wystarczającej do połączenia rur w wykopie oraz zagęszczenia gruntu w pachwinach rury. Jeżeli poziom wód gruntowych powoduje występowanie w wykopie wody płynącej lub stojącej, lub jeżeli grunt na dnie wykopu wykazuje stan nasycenia, na czas instalacji rury bądź do czasu zasypania wykopu, które uniemożliwi wypłynięcie rur, należy usunąć wodę przy użyciu studzienek albo drenów. Należy zadbać o to, by w warunkach nasycenia wodą drobne cząstki obsypki nie migrowały do gruntu przyległego oraz by grunt rodzimy nie migrował do obsypki, gdyż może to spowodować utratę podparcia rury. Jeżeli zachodzi możliwość migracji wzajemnej gruntu i obsypki, należy rozważyć zastosowanie innego rodzaju obsypki lub geowłókniny.

Rys. Konstrukcja wykopu.

 

Dno wykopu i podłoże rury-  Odpowiednia nośność warstwy stanowiącej bezpośrednie podłoże rury ma duże znaczenie dla trwałości i prawidłowego działania rurociągu. Dno wykopu musi być równe i stabilne przy zachowaniu określonej głębokości i spadku. Z tego względu należy unikać późniejszego naruszania struktury gruntu w strefie dna wykopu. Jeżeli z jakiegoś powodu dojdzie do naruszenia struktury gruntu, dno wykopu trzeba wyrównać za pomocą odpowiedniego materiału oraz w miejscach tych zagęścić grunt do stopnia pierwotnego. W przypadku słabego gruntu lub występowania wody gruntowej nadzorujący prace może zlecić wykonanie dodatkowych robót. Jeżeli grunt rodzimy składa się z gliny, błota lub innych materiałów zatrzymujących wodę, wskazane jest ułożenie drenażu odwadniającego i wykonanie mocniejszej podsypki. W pierwszej kolejności na dnie wykopu układa się warstwę stałej podsypki (SZ) o grubości co najmniej 100 mm + 0,1 DN (patrz również EN 1610). Materiał podsypki powinien być tak dobrany, by spełniał wymagania projektowe i odpowiadał warunkom wykopu. Do wykonania warstwy podsypki zaleca się stosowanie wyłącznie materiału ziarnistego.

Rys. Posadowienie rury HOBAS w wykopie.

 

Grunty organiczne lub drobnoziarniste o plastyczności od średniej do wysokiej nie są do tego celu odpowiednie i nie należy ich używać. Powierzchnia podsypki powinna zapewniać swobodny odpływ wody, być ciągła, gładka i pozbawiona cząstek większych niż podano poniżej, gdyż mogłyby one spowodować wystąpienie obciążeń punktowych. Zalecane wielkości ziaren obsypki (grunty G1, G2) dla rur HOBAS: 16 mm dla rur DN 400 32 mm dla rur DN > 400 Przy wysokim stanie wody gruntowej lub przy silnym napływie wód podskórnych podłoże należy wykonać zgodnie z dokumentacją techniczną lub opinią geologiczno-inżynierską. W przypadku drobnych gruntów piaszczystych odpowiednie uformowanie dna wykopu można wykonać bez konieczności formowania warstwy podłoża. Zaleca się, by górna warstwa podsypki o grubości 30-50 mm nie została zagęszczona, co ułatwi osadzenie rur, czyli ich połączenie i posadowienie. Warstwa ta pełni jedynie funkcję wyrównującą dno wykopu. By zagwarantować równomierne ułożenie rury, należy pod każdym łącznikiem przewidzieć odpowiednie niecki montażowe o szerokości odpowiadającej 2-3-krotnej szerokości łącznika. Niecki dla łączników należy wykonać w sposób umożliwiający łączenie rur i kontrolę strefy połączenia bez naruszenia podsypki.

 

Transport do wykopu Przed opuszczeniem rur i kształtek do wykopu należy dokładnie skontrolować wszystkie ich części pod kątem uszkodzeń. Biorąc pod uwagę ciężar i warunki lokalne w miejscu prowadzenia prac montażowych, do wykopu można wkładać ręcznie rury o średnicy do 400 mm. Natomiast do przenoszenia rur za pomocą urządzeń dźwigowych należy stosować wciągniki lub zawiesia, które nie spowodują uszkodzeń rury. Nie wolno stosować haków, łańcuchów, lin stalowych. Dozwolone są wyłącznie pasy parciane. W głębokich wykopach należy przygotować takie umocnienie ścian, by 6-metrowe rury mogły być opuszczane bez przeszkód. Można użyć mocowanych centralnie nylonowych zawiesi, owiniętych dwa razy wokół rury dla uzyskania odpowiedniego chwytu, które pozwoli unieść końcówkę rury i przeciągnąć ją przez odpowiednio rozmieszczone rozpory.

 

Przygotowanie połączeń Do łączenia rur i kształtek stosować można różnego typu łączniki. Ponieważ rury HOBAS® zwykle posiadają fabrycznie nałożone łączniki, stanowią one w praktyce system o połączeniach rurowo-kielichowych. Natomiast do łączenia rur ciętych na placu budowy oraz do łączonych kielichowo kształ- tek i studzienek potrzebna będzie pewna liczba oddzielnych łączników. Przed połączeniem dwóch rur należy oczyścić i nasmarować środkiem ułatwiającym poślizg uszczelkę łącznika jednej rury oraz bosą końcówkę kolejnej rury. Do tego celu można użyć smar silikonowy, szare mydło lub inne środki, które nie zawierają drobinek ściernych oraz pochodnych ropy naftowej. 

siecwo98.jpg

Rys. Rodzaje łączników rur HOBAS.

 

Wszystkie rodzaje kształtek (tzn. łuki, trójniki, studzienki itp.) dostarczanych przez HOBAS® posiadają jedną końcówkę bosą umożliwiającą łatwe połączenie łącznikiem osadzonym na rurze. W przypadku połączeń kołnierzowych należy starannie oczyścić powierzchnie kołnierzy i skręcić kołnierze śrubami, stosując odpowiednią uszczelkę pierścieniową. Natomiast śruby łączników montażowych należy skręcać za pomocą klucza dynamometrycznego momentem podanym na łączniku. Uszczelki i śruby dla połączeń kołnierzowych nie stanowią asortymentu dostarczanego standardowo wraz z kołnierzem, lecz mogą być również przedmiotem zamówienia. Ponieważ rury HOBAS® mają stałą średnicę zewnętrzną, można je w dowolnym miejscu przeciąć i wykonać tam normalne połączenie. Każdy bosy koniec przyciętej na budowie rury powinien być fazowany. Wymiary fazy podano w tab. 4.  Cięcie rur wykonać można przy użyciu szlifierki kątowej z tarczą do betonu.

 

Tabela4 Wymiary fazy na końcu rury

   

 

Łączenie rur i kształtek Przed połączeniem należy sprawdzić prawidłowość ułożenia rur. Rury muszą na całej swej długości wspierać się na podłożu. Niedopuszczalne są obciążenia liniowe i punktowe. Łączenie rur powinno być wykonywane centrycznie, wzdłuż osi rury. Średnice mniejsze od DN 500 można łączyć bez użycia przyrządów i urządzeń. Przy większych średnicach można stosować wciągarki ręczne, dźwignie, prasy lub łączyć rury za pomocą łyżki koparki. Podczas montażu należy odpowiednio zabezpieczyć rury przed uszkodzeniem. Nie należy stosować urządzeń, które nie pozwalają na kontrolę sił występujących podczas łączenia rur i mogą przyczynić się do ich uszkodzenia. Nie wolno przykładać sił punktowych do bosych końców rur. Aby zapewnić równomierne rozłożenie sił na jak największej powierzchni rury, należy stosować odpowiednie narzędzia bądź elementy drewniane, np. łaty lub belki. Przed połączeniem należy sprawdzić niezbędną głębokość wsunięcia bosego końca rury do łącznika i oznaczyć ją na jego powierzchni. Głębokość osadzenia bosego końca rury w łączniku jest fabrycznie oznaczona linią na obwodzie końca rury, pozwalając na kontrolowane jego wsunięcie do pierścienia dystansowego w łączniku. Tylko peł- ne wsunięcie bosego końca rury do pierścienia dystansowego łącznika zapewnia trwałą szczelność połączenia. Odległość pomiędzy czołami rur wewnątrz łącznika nie może przekraczać 35 mm. W łącznikach występują wysokie wartości nacisku na elementy uszczelniające, w związku z tym przy łączeniu rur trzeba zwykle posługiwać się przyrządami mechanicznymi. Orientacyjne wartości siły niezbędnej do łączenia rur, przy prawidłowo wykonanej fazie i osiowym położeniu rur podano w poniższej tabeli powyżej.

 

Sposoby łączenia rur

 

 

Odchylenie kątowe w łącznikach Odchylenie kątowe w łącznikach FWC i DC pozwala na układanie rurociągu wzdłuż łuku o określonym promieniu. Kolejną rurę należy montować wzdłuż osi poprzedniej rury aż do styku bosego końca rury z pierścieniem dystansowym łącznika, a następnie, o ile jest to niezbędne, odchylić w łączniku o określony kąt, pamiętając o nieprzekraczaniu jego dopuszczalnej wielkości. Wartości minimalnego promienia skutecznego krzywizny dla odcinków o długości 3 i 6 m podano w tab. 6. Stosując krótsze odcinki rur i dodatkowe łączniki, można uzyskać mniejsze promienie.

 

Tabela6. Dopuszczalne odchylenia rury w kielichu.

 

Schemat odchylenia kątowego w łączniku

Kształtki łączy się podobnie jak rury. Muszą być one łączone z rurami osiowo i zabezpieczone przed ewentualnym przesunięciem za pomocą bloków oporowych.

Rys. Schematy bloków oporowych z betonu.

 

Bloki oporowe Na rurociągu, w miejscach gdzie następuje zmiana kierunku przepływającego pod ciśnieniem strumienia cieczy, należy wykonać bloki oporowe. Bloki oporowe mają za zadanie przejęcie sił powstających w kształtce (łuk, trójnik) w wyniku działania ciśnienia wewnętrznego. Wymiary bloków oporowych zależą od występujących sił oraz od wytrzymałości gruntu. Bloki oporowe należy wykonać zgodnie z projektem i wytycznymi projektanta instalacji.

Bloki oporowe wykonuje się zazwyczaj po częściowym zasypaniu i odpowiednim zagęszczeniu gruntu wokół i nad rurą aż do powierzchni terenu, na długości co najmniej jednego odcinka rury po obu stronach kształtki. Gwarantuje to odpowiednie unieruchomienie rur w sąsiedztwie kształtek i zapobiega przesuwaniu się rur lub armatury podczas wylewania betonu. Bloki oporowe powinny stabilnie opierać się o nienaruszony grunt. W niektórych przypadkach może być konieczne ręczne przygotowanie ścian wykopu lub usunięcie nadmiaru materiału. W przypadku gruntów nienośnych może okazać się niezbędne zastosowanie zabijanej ściany oporowej z profili stalowych. Siła parcia działa wzdłuż osi kształtki, dlatego blok oporowy powinien posiadać konstrukcję symetryczną w stosunku do tej linii. Bloki oporowe powinny być wykonane z betonu. Typowa mieszanka betonu składa się z 1 części cementu, 2 części piasku i 5 części żwiru. Przed rozpoczęciem prób ciśnieniowych rurociągu beton powinien dojrzewać przez co najmniej 7 dni. W przypadku zastosowania łuku w płaszczyźnie pionowej blok oporowy musi ważyć więcej, niż wynosi składowa pionowa parcia hydrostatycznego.

 

Łączniki blokowane W przypadku braku przestrzeni na bloki oporowe, ze względu na ekonomicznie nieuzasadnione ich wielkie wymiary lub grunty nie pozwalające na przeniesienie ciężaru bloków oporowych, można zastosować system łączników blokowanych. Pręty blokujące zakłada się po wsunięciu rury do łącznika wbijając je gumowym młotkiem.

Fot. Łącznik blokowany

 

Przyłącza o małym przekroju i odgałęzienia Wykonywanie przyłączy o małym przekroju (do 50 mm) do sieci pod ciśnieniem o średnicy DN 150 do DN 300 powinno odbywać się z zastosowaniem zatwierdzonego wzoru opasek, np. HAWLE. Opaska powinna być umieszczona na czystej powierzchni odsłoniętej rury. Należy zwrócić uwagę, by moment dokręcania śrub nie przekraczał 8 Nm. Standardowy rozmiar przyłącza wynosi 50 mm dla przyłączy głównych (króćce i zawory główne). Jeżeli potrzebne są przyłącza o większej wydajności, zwykle stosuje się kilka 50 mm przyłączy połączonych mostkami. W przypadku umieszczania kilku przyłączy na jednej rurze odstęp między nimi powinien wynosić co najmniej 450 mm. Jeżeli przyłącze o większej średnicy ma zostać wykonane na istniejącym już przewodzie, należy wyciąć odcinek rury, wprowadzić w to miejsce odpowiedni trójnik i połączyć go z rurociągiem skręcanymi łącznikami montażowymi.

 

Obróbka gruntu w strefie rury Zasypywanie wykopu należy wykonywać zgodnie z instrukcją projektanta lub według kolejności określonej przez inżyniera kierującego projektem. Obróbka gruntu w strefie rury to proces o decydującym wpływie na wytrzymałość rurociągu na obciążenia zewnętrzne. Wadliwie przeprowadzona obróbka gruntu może prowadzić do nadmiernych odkształceń przekroju rury i znacznego zmniejszenia żywotności rurociągu. W strefie rury zaleca się stosowanie nawiezionych materiałów niespoistych podatnych na zagęszczanie. Dopuszcza się stosowanie gruntów rodzimych, za wyjątkiem gruntów należących do Grupy 4. Stosowany materiał do obsypki nie może zawierać dużych kamieni, gdyż te mogą uszkodzić rurę. Należy tak dobierać szerokość wykopu i grubości warstw zagęszczanego materiału, by urządzenia zagęszczające mogły bez problemu pracować w wykopie. Szczególną uwagę należy zwrócić na zagęszczenie gruntu w strefie wspierającej rury od spodu (w pachwinach rury). Materiał obsypki w strefie rury powinien być układany równomiernie po obu stronach rurociągu, warstwami o grubości od 100 mm do 300 mm – zależnie od rodzaju materiału i stosowanej metody zagęszczania. Zrzucanie obsypki na wierzch rury powinno być ograniczone do minimum. Nie należy zrzucać materiału na rurę z wysokości przekraczającej 2 m. Konieczne jest całkowite wypełnienie wykopu w strefie rury. W strefie bocznej rurociągu powinno się zapewnić stopień zagęszczenia przynajmniej DPr = 95% wg Proctora, o ile z obliczeń statycznych nie wynika inaczej. W celu uzyskania odpowiedniego zagęszczenia gruntu należy utrzymać wykop w stanie odwodnionym. W trakcie obsypywania rurociągu i zagęszczania gruntu nie można dopuścić do przemieszczeń poziomych i pionowych rur. Dlatego należy jednocześnie obsypywać i zagęszczać grunt po obu stronach rurociągu lub obciążyć rurociąg materiałem obsypki w sposób odcinkowy. W strefie podsypki należy wykonywać zagęszczanie ręcznie bądź używać lekkich zagęszczarek wibracyjnych (maksymalny ciężar roboczy 0,3 kN) lub lekkich zagęszczarek płytowych o działaniu wstrząsowym (maksymalny ciężar roboczy do 1 kN). Stopień zagęszczenia materiału obsypki i zasypki w dużej mierze zależy od wybranej sztywności rury, obciążenia ruchem drogowym oraz głębokości wykopu.

 

Tabela7. zagęszczanie gruntu

siecwo107.jpg

"+" zalecane; "o" w większości przypadków odpowiednie; "-" nieodpowiednie *V1 - grunty niespoiste i słabospoiste (np. piasek i żwir) *V2 - spoiste, uziarnienie mieszane (żwir i piasek z dużym udziałem gliny lub frakcji kamienistych) *V3 - grunty spoiste, drobnoziarniste (gliny i grunty organiczne)

 

Zasypywanie wykopu Bezpośrednio nad strefą rury (RZ), gdzie grunt jest specjalnie zagęszczony, występuje strefa tworząca przykrycie (UZ). Wypełnianie i zasypywanie wykopu powinno następować warstwami o grubości zapewniającej z jednej strony bezpieczeństwo samego rurociągu, a z drugiej strony możliwość odpowiedniego zagęszczenia. Warstwa przykrywająca o grubości od 0,3 do 1,0 m nad wierzchołkiem rury może być zagęszczana za pomocą średniej wielkości zagęszczarek wibracyjnych (maksymalny ciężar roboczy 0,6 kN) lub za pomocą płytowych zagęszczarek wstrząsowych (ciężar roboczy do 5 kN). Średnie lub ciężkie urządzenia zagęszczające wolno stosować dopiero przy przykryciu powyżej 1 m. Zagęszczanie gruntu nad rurą za pomocą urządzeń kafarowych czy łyż- ki koparki jest niedopuszczalne. Jeżeli podczas budowy mogą wystąpić obciążenia przekraczające normalnie występujące obciążenia w stanie po zabudowaniu, np. na skutek pracy ciężkich maszyn budowlanych, należy dokonać oddzielnych obliczeń statycznych dla tymczasowego stanu obciążeń. Szczególnie należy zadbać o to, by odpowiednio zagęścić zasypkę w pachwinach rury, a w strefie pierwotnej uzyskać wymagane projektem zagęszczenie. Elementy obudowy ścian wykopu powinny być wyciągane stopniowo, tak by możliwe było całkowite wypełnienie i zagęszczenie zwolnionej przestrzeni. Jest to szczególnie istotne przy posadowieniu rur na dużych głębokościach w gruntach spoistych i nawodnionych. O tym, czy elementy ścianki szczelnej mogą być odzyskane, decydują obliczenia statyczne wykonane według wytycznych ATV A 127 oraz normy PN-EN 1610. Należy pamiętać, że procedura zastosowana przy obsypywaniu rurociągu decyduje o odporności rur na obciążenia. Brak wystarczającego zagęszczenia obsypki w strefie rury powoduje nadmierne odkształcenia przewodów kanalizacyjnych układanych na dużej głębokości.

 

Próba ciśnienia Celem prób ciśnieniowych w terenie jest sprawdzenie, czy połączenie rur oraz elementy armatury są szczelne i czy bloki oporowe i konstrukcje wsporcze wytrzymują parcie, dla jakiego zostały zaprojektowane. Opisane czynności należy wykonać zgodnie z normą PN-92/B-10725 - Wodociągi. Przewody zewnętrzne. Wymagania i badania przy odbiorze; lub DIN 4279. Rurociąg można testować w całości lub odcinkami. Wybór metody uzależniony jest od następujących czynników:

- długości rurociągu,

- dostępności wody,

- liczby połączeń do sprawdzenia,

- różnicy wysokości pomiędzy poszczególnymi częściami rurociągu,

- występowania odcinków rurociągu o różnym ciśnieniu i ewentualnie różnej klasie użytych rur.

 Wybór długości odcinków do próby ciśnienia zależy od warunków miejscowych. Dla rurociągów o małych średnicach długość testowanych odcinków nie powinna przekraczać 500 m, a w przypadku rurociągów o dużych średnicach 1500 m. W przypadku poddania próbie rurociągu złożonego z rur o różnych ciśnieniach nominalnych PN (np. przy przekraczaniu doliny) należy zapewnić, by w żadnym punkcie ciśnienie próbne nie przekraczało wartości ciśnienia nominalnego rury o najniższym PN spośród zainstalowanych rur. Próba powinna być próbą hydrostatyczną, podczas której ciśnienie wewnątrz rurociągu należy stopniowo zwiększać aż do uzyskania wybranego ciśnienia próbnego. Maksymalne zalecane ciśnienie próbne jest 1,5 razy wyższe od ciśnienia roboczego dla danej klasy ciśnienia rur. Przed rozpoczęciem próby należy sprawdzić, by ani zawory bezpieczeństwa, ani inne urządzenia nie były zabudowane, a cała armatura (czyli zawory, zasuwy, przepustnice) była otwarta na testowanym odcinku. Należy upewnić się, że ciśnienie próbne nie spowoduje przemieszczeń rurociągu. W przypadku połączeń przesuwnych lub kompensatorów bez ograniczników rurociąg na końcówkach, łukach, odnogach i odgałęzieniach należy solidnie zamocować i zabezpieczyć przed możliwością rozłączenia. Na prostych odcinkach wystarczające jest obciążenie rurociągu gruntem. Rura musi być oczywiście właściwie posadowiona i obsypana. Do próby ciśnienia należy użyć dwóch niezależnie od siebie działających przyrządów pomiarowych o odpowiedniej dokładności odczytu. Dokładność odczytu urządzenia pomiarowego dla zakresu ciśnień próbnych do 1 MPa powinna wynosić 0,01 MPa, a dla zakresu do 2,5 MPa powinna wynosić 0,02 MPa. Wskazane jest, by jeden z manometrów wyposażony był w samopiszące urządzenie rejestrujące, aby zachować dowód prawidłowego przebiegu próby. Przed rozpoczęciem próby rurociąg musi być dokładnie odpowietrzony, tak by w najwyższych punktach nie występowało powietrze. W przypadku rurociągów wody pitnej do ich napełniania należy stosować wodę przeznaczoną do spożycia. W celu uniknięcia uszkodzeń rurociągu w trakcie napełniania nie należy przekraczać podanych w tab. 13 prędkości napełniania.

 

Tabela8. Dopuszczalna prędkość napełniania

Tabela9. Warunki próby ciśnieniowej

 

Próba ciśnienia składa się z próby wstępnej i właściwej. Celem czynności wstępnych jest wyhamowanie zależnych od ciśnienia wewnętrznego, czasu i temperatury zmian objętościowych, tak by uzyskane podczas próby właściwej wyniki jednoznacznie określały szczelność testowanego rurociągu. Temperatura rurociągu oraz użytej do przeprowadzenia próby wody powinna być ustabilizowana. Warunki takie uzyskuje się poprzez wytworzenie ciśnienia początkowego odpowiadającego 40% wartości ciśnienia próbnego i pozostawienie rurociągu w takim stanie na około 24 godziny przed rozpoczęciem badania. Podczas próby właściwej ciśnienie nominalne rurociągu przyjmuje się według najmniejszego ciśnienia nominalnego wbudowanych na trasie badanych rur. Standardowo przyjmuję się, że ciśnienie próby wynosi 1,5 raza ciśnienia roboczego dla systemów o klasie ciśnienia PN 10 oraz równe jest ciśnieniu roboczemu powiększonemu o 5 bar – dla systemów > PN 10. Równocześnie ciśnienie robocze nie może być wyższe od wartości ciśnienia nominalnego podanej w barach. Ciśnienie hydrostatyczne, określone w specyfikacji, powinno być utrzymane przez co najmniej jedną godzinę i przywracane co 10 minut. Można założyć dłuższy okres próby, przy czym zazwyczaj maksymalny czas wynosi 15 godzin. Podczas trwania próby należy mierzyć i zapisywać ilość wody wprowadzanej do rurociągu w celu utrzymania ciśnienia. W przypadku stwierdzenia nieszczelności podczas próby należy próbę przerwać, usunąć nieszczelności i ponowić próbę. Próba ciśnieniowa odcinka rurociągu może być uznana za zakończoną z wynikiem pozytywnym, jeżeli:

- nie ulegnie uszkodzeniu żaden blok oporowy, blok mocujący, element armatury, zawór, łącznik lub inny element rurociągu,

- nie występują widoczne przecieki,

- zmierzona szybkość napełniania rurociągu nie przekracza dopuszczalnej wartości wynikającej z przyjętej w projekcie lub odpowiedniej normy, lub wyznaczonej z następującego wzoru:

 

Q = 0,17 x D x L x H

 

gdzie:

Q - dopuszczalne tempo napełnienia w [l/h]; D - średnica nominalna rury w [m]; L - długość testowanego odcinka rurociągu w [km]; H - średnia wysokość ciśnienia podczas próby ponad testowanym odcinkiem w [m].

(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});